SHAME ON YOU, IF THAT’S YOU! [ ???? : 0 ] | HeyDude | 2012-05-05 00:25:00

THE OFFICE DUDE:  The office train to Kandy was pulling in at the platform. Hundreds of steel wheels rattled against the steel tracks with slowing tempo. The milling crowds on the platform edged towards the slowing train. Some were already hanging on to the handrails, their feet trying to find foothold  on the foot board or at least some horizontal surface.  I clutched my bag and ran alongside the train, dodging commuters in the hope of grabbing the handrail to get into the train. This is the worst part of the day for most of us office workers. We office workers had what the other people called cliques on the train. Generally, we occupy the same place in the same compartment every day. As we have to travel a reasonably long distance, this was a tonic for our hectic day. We used to chat, joke, bully, play cards and an endless list of other fun things on the train. Some days there were some outsiders trying to grab our places and we had to declare war till the outside threat is withdrawn. This could be verbal abuse or just confrontation. Most of the time, the invaders pulled out without a fight, muttering curses under their breath.As I was running I noticed this dude I had seen several days a week for the last few months looming out of the milling crowds and join the running mob. This dude was in a sour mood the other day when he had to give up the seat I secured for my partner. I didn’t like his face ever since. I came alongside with the handrail and grabbed it. Seconds later, I got a foothold too, and was riding the train. The dude with a bitter face who had joined the race later than I had,  was also making similar progress. He grabbed the rail and was running alongside desperately looking for a foothold. I dug my elbow into his exposed rib under the raised arm.  Dude cringed and let go of the handrail. And he disappeared in the milling crowd with a grunt. I pushed in with the crowd that emerged victoriously in the compartment and dumped my office bag on my seat. By the time the train ground to a halt I had completely forgotten about the dude.SENAKA: I saw the train before I heard it. Its face growing larger at the end of the tracks every second. The PA system rambled away an unintelligible announcement in one of the three languages. I asked my daughter to stay put. She sat on the bench, smiled at me with rounded eyes, and nodded. I ran towards the oncoming train in the hope of grabbing a seat for my daughter and calling her putting my head out of the window, when it came to a standstill by the bench she sat. For the past few weeks I had done the calculations and knew which compartment stopped where. The milling crowds on the platform edged towards the slowing train. Some were already hanging on to the handrails, their feet trying to find access on the footboard or some horizontal surface. I was almost face to face with the train, me on the platform, train on the tracks. Hundreds of steel wheels rattled against the steel tracks with slowing tempo, but not slow enough. I swung around and started running back alongside the rushing train. The compartment I aimed for was the fifth one. I adjusted my speed to suit the decelerating train. Mmm.. there it comes. I grabbed the handrail with one hand and was running with along the platform. I tried to get a foothold desperately, and finally I thought I succeeded and heaved myself off the platform hanging onto the rail with all my might. Then it happened.I felt an elbow digging into my ribs like a sledgehammer. I doubled up impulsively, letting go of the handrail and the foothold and thudded against the platform. As the train overshot, I was still rolling and rolling towards the edge of the platform closer to the rattling steel wheels rumbling by echoing through the station… My daughters innocent face flashed before my eyes. If I die here under this train now, what’s going to happen to my innocent helpless kid? HENRYBLOGWALKER THE DUDE:  Some in the he crowds shrieked. Women’s hands shot up to grab their cheeks. Eyes rounded. Some screams froze in the throats.  Time seemed to stand still. Then the rolling body stopped just short of the rumbling wheels. Someone grabbed him and pulled him to safety. Everyone heaved a sigh of relief.SENAKA:  I was visibly shaking like a leaf. I had just escaped the jaws of death. I felt my knees had turned to jelly and  my throat like parchment. An unquenchable thirst! I felt feverish and heard my heart pounding away in my head. I collapsed on the bench next to my daughter and grabbed her never to let go… She clung to me. I heard her say, “Appachchi..” (Dad!)FROM HENRYBLOGWALKER THE DUDE TO THE OFFICE DUDE:  Dude, even though I hate to call you dude, I’d still call you like that. First words that came into my mind were all four lettered, but definitely not dude. I’m supposed to be a cool dude, so I have to live up to my reputation. I don’t know if you would ever set your eyes on this blog post, anyways what has to be said has to be said.  First let me introduce Senaka, whose ribs you dug your elbow into.  Senaka is a father of two kids, both daughters. First one is a perfectly normal and a bright kid.  Second one wasn’t that lucky. When she was born 14 years ago, in private nursing home in Kandy, she didn’t breathe for some time. By the time the staff managed to get her to breath normally the deprivation of oxygen to her brain had caused enough damage to put her and her family into a lifelong suffering.  Even today, she is about 7 years behind than her peers. In a world full of perverts, I don’t have to tell you what the two of them underwent to protect her. Senaka couldn’t hold on to one job for too long, both local and foreign, as he had dedicated his whole life for this child. They couldn’t achieve many things in life they would have done if it wasn’t for this few minutes without oxygen. This incident certainly turned their lives upside down.   Even that day, when you nearly took his life, he had gone to Colombo with the second kid for a special therapy class, which she attended several days a week. He knew by experience that nobody offered the child a seat on that crowded train, all the way to Kandy. As a father he couldn’t bear up to see the child suffer in the crowded train for 114km. The dude whose ribs you dug your elbow into, had spent the last 14 years constantly tending to his daughter, being a shadow to her in a world where there are mothers who dumped their newly born babies in trashcans and fathers who raped their own daughters. Moments before you knocked him off the train with your elbow, this dude had left his disabled daughter on a bench on the platform and risked his life by hanging on to the moving train to get themselves a seat so that she could sleep on his lap after a hectic day for them both. While you were digging your elbow into her father, that child whose life wouldn’t have had a meaning without a father like him, was waiting with wide eyes, sitting on that bench for him to call her through a window of the train.   I can visualize this because one day I stopped the van on a narrow hilly road in Kandy for Senaka to go a wayside grocery store. This girl was sitting at the back with my family. Then because another vehicle appeared, I had to take the van a few meters ahead to allow it to pass. When the vehicle started to move without Senaka, “This girl started screaming, “ Uncle, Don’t leave my dad. He’ll be all alone…” This brought tears to our eyes. Imagine how she would have wailed if he rolled a few more inches and ended up under the train that day…! You nearly ended the life of a dude who missed many good things in life, because of the fate dished out to him. And most of all, the dude whose life you nearly ended that day, happens to be henryblogwalker the Dude’s brother in law.  He married my wife’s sister who is a lecturer of English in a College of Education, making it impossible for her to attend to this kid all the time like her father does. I can go on like this, making you feel more and more miserable for what you have done, but there’s no point… and I’m no sadist. So I ask you of one thing before I end this post…THE NEXT TIME YOU ELBOW YOUR WAY THROUGH YOUR LIFE, PLEASE STOP TO CONSIDER WHOSE RIBS YOU DIG INTO. BECAUSE SO MUCH IS RIDING ON SOME PEOPLE’S LIVES.The Singhala translation of this blog post titled "ඒ පාහර වැඩේ කලේ කවුද?" is available at my Singhala  blog මට හිතෙන හැටි. "මගේ ඔලුව අවුල් වෙලා අංජු" ක්‍රොප් බොට්නි පාඩම් කරන ගමන්, පහුගිය දවස් වල වුණ විස්තර අංජලීට කියමින් උන්නු ආන්යා ඒ කතාව ඉවර කලේ එහෙම.පැවරුම් වගයක් අතේ තියාගෙන උන්නු අංජලී ආන්යා දිහා බලාගෙන උන්නේ, පුදුමෙන්ද, අනුකම්පාවෙන්ද කියලා ඈට තේරුණේ නෑ."මේක හරිම සංකීර්ණ ප්‍රශ්ණයක් වුණා නේ...අනේ මන්දා මං ඔයාට මොනා කියන්නද කියලා ආන්යා. ඉතින් ඊට පස්සෙත් ආර්යන් ආයෙම ඔයාට කතා කලාද?"ආන්යා හිස වැනුවා."ඔව්, ඊට පස්සේ ඉඳන් ඊයේ වෙනකල් හැම රෑකම. මං සමහර දවස් වල නම් ඉස්සුවේ නෑ. මට බයයි අන්ජු, එයා මං ගැන වගේම, මගේ හිතෙත් එයා ගැන බලාපොරොත්තු ඇති වෙයි කියලා...මං කොච්චර උත්සාහ කලත් මගේ හිත පාලනය කර ගන්න මට අමාරුයි. මට හිතෙනවා මං එයාට ආදරෙයිදෝ කියලත්. ඒත් එයා මගේ නෙවෙයි...මගේ නෙවෙයි..." ආන්යා ඇඳට වැටිලා ඇලවුණා, පොතත් එක්කම."ඔය කියන විදියට දැන් ආර්යන් අර ශර්මිලා එක්ක සම්බන්ධයක් නෑනෙ. ඉතින් එයා අනුන්ගේ කිය කිය ඔයා දුක් වෙන්නේ ඇයි? ආන්යා ඔයාට ඕන නම් පුලුවන් එයාට කැමති වෙන්න. ඔයාට ඒක කරන්නම ඕන නම් ඒක කරන්න. අනික් දේවල් ඒ එන එන විදියට විසඳගන්න. හැමදේම ප්ලෑන් කර කර, උත්තර සේරම හොයාගන්නවා කියලා අපට ජීවිතේට මූණදෙන්න බෑ" අංජලී කිව්වේ බැරෑරුම් විදියට."මංදන්නෑ අංජු...ඒක එහෙම ලේසි නෑ. ශර්මිලා අඬපු හැටි මතක් වෙද්දි මට දැනෙන්නේ මහා වරදකාරී හැඟීමක්. අනික මනී මහත්තයා, ශර්මිලාගේ පවුලේ අය මේ ගැන මොනා කියයිද? එන්ගේජ්මන්ට් එකක් කියන්නේ ඕල්මොස්ට් බැන්දා වගේ එකක්. ඒ අය ඉඩ දෙයිද ආර්යන්ට ඒක ලේසියෙන්ම නවත්තන්න? මං හිතන්නෑ. හොඳම දේ මං එයාට ලං නොවී ඉන්න එක. ඒත් මට කරන්න බැරිත් ඒකයි...අපි ලං වුනොත් මහා විනාසයක් වෙයි කියලා මං හොඳටම දන්නවා අංජු""අනේ මන්දා ආන්යා...ඔයාමයි ඕන කියන්නේ, ඔයාමයි එපා කියන්නෙත්. එක්කෝ ඔයා එයා නැතිව ඉන්න හිත හදා ගන්න ඕන. නැත්තම් ඕන එකක් කියලා එයා එක්ක එකතු වෙන්න ඕන. එහෙම නැතුව මේ වගේ පිස්සු නට නට ඉන්න ඒකේ තේරුමක් නෑ. ඒ අස්සේ විභාගෙත් කට ලඟටම ඇවිත්. මෙහෙම ගියොත් ඔයාට එකක්වත් හරියට කරගන්න බැරි වෙනවා"ආන්යා ඒකට ප්‍රතිඋත්තර දෙන්න ගියේ නෑ. අංජලී කියන හැම වචනයක්ම ඇත්ත වග ඈ දන්නවා. ඒත්, ආර්යන්ගේ ආදරේ හමුවේ ටිකෙන් ටික ඇගේ හිත දියවෙද්දි, අනික් අතට ශර්මිලා ගැන මොකදෝ දුකක් ඇගේ හිතේ තියෙද්දි තීරණයක් ගන්න එක ලේසි වුණේ නෑ."ඔයා කාලද ඉන්නේ ආන්යා?" දවසක් රෑක කතා කරපු ආර්යන් ඇහුවා."ඔව්, කෑවා""මොනාද?" ඔහු ඇහුවම ආන්යා උත්තර දෙන්න මොහොතක් පැකිලුණා."ම්...මැගී""මැගී...නූඩ්ල්ස්ද?""හ්ම්ම්...""අයියෝ...ඕක කාලා ඇතිද ළමයෝ. ඔහොම ගියොත් ඔයාට ලෙඩක් හැදෙයි. මොකද අද මැගී, කැන්ටින් එක කෑම නැද්ද?" ආර්යන් කිව්වේ හැබෑම අනුකම්පාවකින්."අනේ ඒවා කන්න බෑ...හරී නෑ" ආන්යා හිනාවුණා."කෑම දෙන වෙන තැනක් හොයා ගන්න ආන්යා. ඔහොම කාලා ඉන්න බෑනෙ. හරිද?""හ්ම්""ඔයා නැතිව මෙහේ හරි පාලුයි ආන්යා" ආර්යන් ආයෙම කතා කලේ හැඟීම්බරව. ආන්යා උන්නේ ගොලු වෙලා."කවද්ද ගෙදර එන්නේ?" ඔහු ආයෙම ඇහුවා."කියන්න බෑ. එක්සෑම් වලට තව සති දෙකයි" ඈ ඒ පාර උත්තර දුන්නා."එහෙනම්, මං එන්නද?" "අනේ එපා...මට ගොඩාක් පාඩම් කරන්න තියෙනවා""හ්ම්ම්...එහෙනම් ඉතින් මොනා කරන්නද? මට වෙන්නේ පාලුවේ මෙහාට වෙලා ඉන්න තමා. එක්සෑම් ඉවර වුණ ගමන් එනවා නේද?" ඔහු අහන්නේ පොඩි ළමයෙක් වගේ."එන්නම්" ආන්යා කිව්වේ දයාබරව."ම්ම්...මං මග බලාගෙන ඉන්නවා..."ආන්යා කතා කරලා ඉවර වෙද්දි ඇගේ හිත මොකක්දෝ වේදනාවකින් වගේ රිදුම් දෙන්න වුණා. ආර්යන් ඉන්න දිහාලට දුවලා යන්න ඇත්නම් කියලා ඈට හිතුණා. දවසින් දවස ආන්යා තේරුම් ගත්තු එක දෙයක් තිබුණා. ඒ ඇගේ හිතේ හැම තැනකම ආර්යන් උන්නු වග."ආන්යා...ඔයාට විසිටර් කෝල්..." කාමරේ දොරට ගහපු හිරුණික දොර නෑරම කෑගැහුවා."මට, කවුද?""කවුද ගෑනු ළමයෙක්" එහෙම කියාගෙන හිරුණිකා යන්න ගියා.කාමරේ උන්නු අනික් අයගේ මූණු ආන්යා වෙත යොමු වෙලා තිබ්බේ කුතුහලෙන්. ඈ ඔවුන් දිහා බැලුවෙත් ඒ බැල්මෙන්මයි."ඉන්න මාත් එනවා කැන්ටින් යන්න" ආන්යා එන්න පිටත් වෙද්දි ඈට එකතු වුණේ සම්මානි."කවුද දන්නෑ ආවේ?" ආන්යා පොදු කාමරේට ගිහින් වට පිට බැලුවා. ඒත් අඳුනන කෙනෙක් නම් පේන්න උන්නේ නෑ."ආන්යා...ඔයා එයා නේද?" එකපාරටම ඇගේ පිටිපස්සෙන් ඇහුනේ නුපුරුදු කටහඬක්. ආන්යයි, සම්මනියි දෙන්නම හැරිලා බලද්දි ඔව්න් දෙන්න දිහා බලාගෙන උන්නු කෙනා දැකලා ආන්යගේ කටේ කෙලත් හිඳුනා. ඇගෙ අහද ගැස්ම වේගවත් වුණා."ශර්මිලා, ඔයා මෙහේ...?"ශර්මිලා ගැන වග විස්තර අහලා තිබුණ සම්මානිත් මේ අමුත්තා දිහා බලාගෙන උන්නේ උනන්දුවෙන්."මට ඔයාට පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුලුවන්ද?" ශර්මිලා ඇහුවේ ආචාරශීලීව.සම්මානියි ආන්යයි මූණෙන් මූණ බලා ගත්තා. "පුලුවන්" ආන්යා එහෙම කියද්දි සම්මානි ශර්මිලාට නොපෙනෙන්න ඇගේ අතක් මිරිකුවා.ඊට පස්සේ ආන්යා ඉස්සර වුණා. ඈ ගිහි පොදු කාමරේ අන්තිමට තිබ්බ මේසේ අසලින් වාඩි වුණේ, කෑකොස්සන් ගැහීමක් වුණොත් අනික් අයට ඒක පෙනෙන එක අඩු කරන්න හිතාගෙන."ඔයා කොහොමද මෙහේ ආවේ? කා එක්කද ආවේ?" මේසේ අසලින් වාඩි වුණ ශර්මිලාගෙන් ආන්යා ඇහුවේ පුලුවන් තරම් සාමාන්‍ය විදියට හැසිරෙන්න උත්සාහ කරමින්."තමට ගොඩාක් ඕන දේවල් කොහොමහරි හොයාගන්න මිනිස්සු පුරුදුවෙලා ඉන්නවනේ. මමත් ගොඩක් හොයලයි හොඅයාගෙන ආවේ. මං ආවේ ඩ්‍රයිවර් එක්ක. මං මෙහේ ආපු වග වෙන කවුරුත් දන්නේ නෑ" ශර්මිලා ආන්යා දිහාම බලාගෙන කියද්දි ආන්යට දැනුනේ අපහසුතාවයක්."මං ආවේ ඇයි කියලා ඔයා දන්නවා ඇති නේද?" ශර්මිලා ආයෙම හඬ අවදි කලා."ආවේ කා නිසාද කියලා ඇරෙන්න වෙන දෙයක් හිතාගන්න අමාරුයි" ආන්යා නිර්භය වෙන්න උත්සාහ්හ කලත් ඈ උන්නේ ඇතුලාන්තයෙන් වෙව්ලමින්.ශර්මිලාගේ දිගටි, ලස්සන මූණ,දිගටි ඇස්, පිට මැදට දිග ලස්සන කැරලි හිසකේ, හීන් තොල් සඟල, පැහැපත් බව, ආන්යා පරෙස්සමින් නිරීක්ෂණය කලේ, ආර්යන් මොකක් නිසා මේ කෙල්ලට අකමැති වුණාද කියලා හිතමින්. මොකක් නමුත් ඒ ඇගේ රූපේ නම් වෙන්න බෑ කියන එක ගැන සැකයක් තිබුණේ නෑ. ශර්මිලා ඇත්තටම ලස්සන තරුණියක් වුණු නිසා. දීප්තිමත් කහ සහ රතු මිශ්‍ර අලංකාර සල්වාර් ඇඳුමක් ඇඳන් උන්නත් ඇගේ වත නම් තිබුණේ මැලවිලා."මම කැමතියි ඔයා එක්ක විතරක් කතා කරන්න" ශර්මිලා කිව්වේ සම්මානි දිහා යන්තමට බලමින්."සම්මානි සේරම දන්නවා, ඒ නිසා එයා ඉන්න එක ප්‍රශ්ණයක් කරගන්න එපා ශර්මිලා"ශර්මිලා දිග සුසුමක් හෙලුවා. "කමක් නෑ එහෙනම්. ඔයා දන්නවා ඇති නේද ආර්යනුයි, මායි එන්ගේජ් වෙලයි ඉන්නේ කියලා?" ඈ ආන්යගෙන් ඇහුවා."මං දන්නවා""ඒත් දැන් එයා මැරෙජ් එක කරන්න බෑ කියනවා කියලත් එහෙනම් ඔයා දන්නවා ඇති"ආන්යා හිස වැනුවා."ඒ ඔයා නිසා, එහෙම නේද?" ශර්මිලාගේ හඬ චෝදනාත්මක ස්වරූපයක් ගත්තා."නෑ, ඒ මං නිසා නෙවෙයි" ආන්යා කිව්වේ ගැහෙන හිතින්."මට බොරු කරන්න හදන්න එපා මිස් ආන්යා. මං සේරම දන්නවා. ආර්යන් මේ පොරොන්දුව කඩන්න කලින් මට සේරම කිව්වා. එයා කිව්වා එයා ආදරේ කරනවා කියලා ඔයාට...මට නෙවෙයි, ඔයාට...අපි...එන්ගේජ්...වුණාටත් පස්සේ..." ශර්මිලාගේ හඩ අන්තිමට බිඳුණා.ආන්යගේ හිතට ආවේ දුකක්. සම්මානි ඈ දිහා බැලුවේ මූණ අඳුරු කරගෙන. ඒත් ආන්යට කියන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ. ලැජ්ජාවෙන් ඇගේ කන්පෙති ගිනි රත් වෙලයි තිබුණේ."ඇයි ආන්යා ඔයා අපේ ජීවිත වලට මෙහෙම බාධා කලේ? ආරු ලංකාවට එන්න කලින් මීට ගොඩක් වෙනස්, එයා මට ගොඩක් ලං වෙලයි හිටියේ.ඒත් මෙහේ ආපු ගමන් එයා වෙනස් වුණා. අඩු තරමේ දවස් තුනකට සැරයක්වත් මට කතා කලේ නෑ. මට මුලින් සැක හිතුණත් එයා එන්ගේජ්මන්ට් එකට කැමති වුණාම මම මටම බැන ගත්තා, එයා ගැන වැරදියට හිතුවා කියලා. ඒත් දැන් සේරම කණපිට පෙරලිලා...ඒ ඔයා නිසා" ශර්මිලා ආයෙම කිව්වා.ඒ පාර ආන්යට ටිකක් තරහා ගියා."ඔයාගේ ඔය චෝදනාව වැරදියි ශර්මිලා. මම කරපු ඇති දෙයක් නෑ. මම ආර්යන් ගැන මොනවත් දන්නෙවත් නෑ. එන්ගේජ් වෙලා කියලා නම් කොහොමටවත් දන්නේ නෑ, මේ ලඟක් වෙනකල්ම. අනික මං එයාව වෂීයක් දීලා නම්මගත්තා නෙවෙයිනේ. ආර්යන් කියන්නේ මට හිතන්නවත් බැරි තරම් උඩ ඉන්න කෙනෙක් කියලා මං දන්නවා ශර්මිලා""එතකොට ඔයා කියන්නේ ආර්යන් මට කිව්වේ බොරුවක් කියලද? එයා ඔයාට ආදරෙයි කිව්වේ බොරුවටද? ඔයාලා දෙන්නා අතරේ මොනවත්ම නැත්තම් එයා එහෙම කිව්වේ ඇයි?" "එයා මට ආදරෙයි කියලා කියපු එක ඇත්ත.ඒත් ඒකේ තේරුම අපි අතර අෆෙයාර් එකක තියෙනවා කියන එක නෙවෙයි නේ. මම කවදාවත් එයාට එහෙම වචනයක් දීලා නෑ. ඒකයි ඇත්ත. අනික මම කොයිම වෙලාවකවත් එයාට ඔයාව දාලා එන්න කියලාවත්, අඟවලාවත් නෑ. ඒක එයාගේ තනි තීරණයක්..." ආන්යා කිව්වේ බර කරලා.ශර්මිලා ආයෙම කඳුලු පිහින්න වුණා."ඒ කියන්නේ ඔයා එයාට ආදරේ නෑ කියන එකද?" ඈ අන්තිමට ඇහුවා.සම්මානි ආයෙම ආන්යා දිහා බැලුවා. ආන්යගේ හිත රිදුම් දෙන්න වුණා. ඒත් ශර්මිලා ඒකට උත්තර දෙනකල් හිටියේ නෑ. ඈ කලේ ඉස්සරහට නැවිලා ආන්යගේ අත් දෙකින් අල්ලගත්තු එක."එපා...ඒකට මට උත්තරයක් එපා. ඔයා එයා ගැන හිතනවා කියලවත් මට හිතන්න බෑ. මං හරියට හිතින් විඳවනවා ආන්යා. ඒ ආර්යන් නිසා. එයා හදන්නේ දැන් අපේ මැරෙජ් එක නතර කරන්න ගෙවල් වලට කියලා. එහෙම වුනොත් මට පිස්සු හැදෙයි. මං දන්න දවසේ ඉඳලා මං ආදරේ කලේ එයාට. කවදාහරි මැරි කරන්න හිතුවේ එයාව. ඒත් දැන් හැමදේම ඉවරවෙන්නයි යන්නේ. එයා මේ මැරෙජ් එක නතර කලොත් අපේ පවුලට වෙන්නෙත් ලොකු අවනම්බුවක්. මට ඒක දරාගන්න බැරිවෙයි...ප්ලීස් ආන්යා ඔයාට විතරයි මට උදව් කරන්න පුලුවන්" ශර්මිලා ආන්යගේ අත්දෙක තදින්ම මිරිකලා කිව්වා.ආන්යා උන්නේ තුෂ්නිම්භූත වෙලා වගේ. සම්මානිත් එහෙමයි."මං...මං කොහොමද?""ඔයාට පුලුවන් ආර්යන්ට කන්වින්ස් කරන්න. එයා අහන්නේ ඔයා කියන දේවල් විතරයි දැන්""ඇයි ඔයා මේ වගේ ඔයාට පොඩ්ඩක්වත් ආදරේ නොකරන, නොසලකන කෙනෙක් වෙනුවෙන් මෙච්චර නැහෙන්නේ?" එහෙම ඇහුවේ මෙච්චර වෙලා සවන්දීගෙන විතරක් උන්නු සම්මානි.ශර්මිලා බිම බලාගත්තා."බිකොස් අයි ලව් හිම්...අයි ලව් හිම් ටූ මච්" ඈ ආයෙම කඳුලු පිහින්න වුණා.ආන්යා උන්නේ ලොකුම ලොකු අපහසුතාවයකට පත් වෙලා. ශර්මිලා ඈට කියන්නේ ආර්යන්ව අතාරින්න කියලා. ඒත් ශර්මිලා දන්නේ නෑ ආන්යා කොයි තරම් ඔහුට ආදරේද කියලා. ආන්යට ආර්යන් ගැන මහා ලෝබකමක් එකපාරටම දැනුනා. ඒත් ඈ ඉස්සරහ වැලහින්නක් වගේ වැලපෙන මේ කෙනා දැක්කාම ඇගේ හිත වාවන්නේ නැතිව ගියා. ආන්යගේ ඇස් වලටත් කඳුලු ආවේ ඒකයි."ප්ලීස් ආන්යා...බෑ කියන්න එපා. මේ මගේ විතරක් නෙවෙයි, මගේ පවුලෙත් ජීවිත ගැන ප්‍රශ්ණයක්. ඔයා අකමැති වුණොත් ආර්යන් ආපහු මගේ ලඟට ඒවි. එයාට වෙන චොයිස් එකක් නෑ. ඔයාට ආර්යන් හම්බවෙලා අවුරුද්දක්වත් නෑ. ඒත් මම ආර්යන්ට ආදරේ කරන්නේ අපි පුංචි කාලේ ඉඳලා. ඔයා කෙල්ලෙක්, ඔයාට පුලුවන් තවත් කෙල්ලෙක්ගේ හිත තේරුම් ගන්න. ඒකයි මම ඉල්ලන්නේ. මට ඕන නම් ඔයාට මැරයෝ දාලා තර්ජනය කරලත් මේ ටිකම කියන්න තිබුණා, ඒත් මම එච්චර දරුණු නෑ ආන්යා. ඔයා මාව තේරුම් ගනීවි කියන විශ්වාසෙනුයි මං අද ආවේ. හැමදේම හොඳින් විසඳගන්නයි මට ඕන. ඒකමයි මම තනියෙම ආවෙත්. කියන්න ආන්යා ඔයා මට උදව් කරනවද කියලා"ආන්යගේ ඇස් වලට කඳුලු පිරෙමින් තිබුණා. ශර්මිලා ඉල්ලන දේ ඈට දෙන්න තමන්ට පුලුවන්ද කියලා ආන්යා තමන්ගෙන්ම ප්‍රශ්ණ කලා. ආර්යන් කියන්නේ ඇගෙත් හිතේ කොටසක් තරමයි. ඒත් ඇත්තම හිතුවොත් ඔහු මේ තමන් ඉස්සරහ ඉන්න කෙනා එක්ක එන්ගේජ් වුණ, බඳින්න පොරොන්දුවක් දුන්න කෙනා නෙද කියලා ඈ හිතුවා. එහමනම් ආර්යන් අයිති ශර්මිලාටද? ඒත් ආර්යන් ආදරේ ඈට නෙවෙයි නම්?"ම්..මම ඒක කරන එක නෙවෙයි වැඩේ. ආර්යන් ඔයාව ආපහු පිලිගනීද කියන එකයි. එයා ඔයාට ආදරේ නෑ ශර්මිලා. ඒකයි කිසිම දුකක් නැතිව එයා අද ඉන්නේ" ආන්යා ශර්මිලාගේ හිත වෙනස් කරන්න පුලුවන් වේවිද කියලා බැලුවා."එයා එහෙම කරයි, මට ඒක විශ්වාසයි. අපි මැරි කලාට පස්සේ, මැරෙන්න මොහොතක් තියා හරි එයා මට ආදරේ කරයි. මට බලන් ඉන්න පුලුවන්...එයා මට ආදරේ නොකලත්, මං ආදරේ නිසා, අපේ පවුලේ නම්බුව නිසා මම ඒ රිස්ක් එක ගන්න කැමතියි"ශර්මිලා මහා පුදුම කෙනෙක් කියලා ආන්යට හිතුණා. ආර්යන් මේ වගේ ආදරණීය කෙනෙක් දාලා, තමන් වගේ හිතුවක්කාරියකට මොනවට ලං වුණාද කියලා ඈ කල්පනා කලා. ඒත් දැන් කල්පනා කරන්න වෙලාවක් නෙවෙයි. දැන් තිබුණේ අන්තිමට කරන දේ තීරණය කරන්න විතරයි."මට තේරෙන්නේ නෑ ශර්මිලා මොනා කරන්නද කියලා" ආන්යා අතකින් නලල පිරිමදින ගමන් කිව්වා."ආන්යා..." ශර්මිලා ඈව ඇමතුවේ වෙව්ලන හඬින්."ප්ලීස්...මට මගේ ආර්යන්ව ආපහු දෙන්න. ඔයාට ආදරේ කරන අය ඕන තරම් ඉඳීවි. ඒත් ආර්යන්ව විතරක් මට දෙන්න කියලයි මං ඉල්ලන්නේ"ඇගේ මුහුණේ තිබ්බේ ආයාචනාත්මක බවක්."ඔයාට එහෙම ඉල්ලන්න බෑනෙ සහෝදරී...ආර්යන් කියන්නේ බඩුවක් නෙවෙයිනේ, ඕන ඕන විදියට මාරු කරගන්න. ඔයා වගේ ආන්යත් එයාත ආදරේ නම්, ඔයා මොකක්ද කියන්නේ? ආර්යන් ඔයාව දාලා ආන්යා ලඟට ආවේ ආර්යන්ට ඕන මෙයා නිසා. දැන් ඇයි-" සම්මානි හදිසියේම උන්නේ ආවේශීලී වෙලා."ෂ්...මානි ප්ලීස්" ආන්යා සම්මානිව නැවැත්තුවා. ආන්යට ශර්මිලාගේ හිත තේරුම්ගන්න අමාරු වුණේ නෑ. තමන් මේ තත්වෙට පත් වුණා නම් සමහරවිට තමනුත් මෙහෙම කරයි කියලා ඈට හිතුණා. ඒකම දේ ආර්යන් ගැන ආන්යගේ හිතේ තිබ්බ ලෝබකම විතරයි. ශර්මිලා බිම බලාගෙන උන්නත් විටින් විට ගැස්සෙන ඇගේ පිට කියාපෑවේ ඈ තාමත් අඬන බව. අන්යා සම්මානි දිහා බැලුවා. සම්මානි ආන්යා දිහාත් ශර්මිලා දිහාත් මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් උන්නා."ආන්යා, කවුරුවත් කියන නිසා ඔයා ඔයාගේ ජීවිතේ ගන්න තීරණ වෙනස් කරන්න ඕන නෑ. අනික ආර්යන් ඔයා ලඟට ආවේ එයා ඔයාට ආදරේ නිසා නේ. තමන්ට ආදරේ නොකරන, වෙන කෙනෙක්ට ආදරේ බව හොඳටම දන්න කෙනෙක්ව මැරි කරන්න තරම් ඔයාට තියෙන ප්‍රශ්ණේ මොකක්ද කියලයි මට නොතේරෙන්නේ ශර්මිලා" සම්මානි හඬ අවදි කලා."මේක මගෙයි, ආර්යන්ගෙය් විතරක් ප්‍රශ්ණයක් ....   ??????? >>